Conflitividade global

Introducción:

«Enfrontamento armado», «apuro, situación desgraciada e de difícil saída», «problema, cuestión, materia de discusión»… Estas son as múltiples definicións que a Real Academia da Lingua Española utiliza para referirse á palabra ‘conflito’ pero, son definicións completas? Os conflitos que escollemos para esta investigación son situacións de interese xornalístico, moitas delas obviadas diariamente polos medios por falta de proximidade ao noso país. Aínda que a maioría son conflitos armados, onde tratamos algúns tremendamente destacados como Siria, tamén nos documentamos sobre crises humanitarias como a de Somalia, Etiopía e Kenia. Non todos os conflitos son armados e non todos son materias de discusión, moitos son esquecidos á súa sorte. A través deste traballo pretendemos ofrecer un foco de luz sobre algúns países en situación de sufrimento dos que se descoñece ata o seu nome.

ÁFRICA 

Argelia

Breve descrición. Contexto. Nos anos 90 as forzas armadas de Argelia enfrontábanse a diferents grupos islamistas. O conflito comezou tras a  ilegalización do Frente Islámico de Salvación no 92 tras o seu triunfo electoral. No 2002 algúns dos grupos renunciaron á violencia armada, mais continúan producindose enfrontamentos debido a que o grupo AQMI (Al Qaeda del Magreb Islámico) continúa actuando, agora en todos os países do Magreb.

Tipo de conflitoConflito armado.

Países involucradosNa Guerra Civil Argelina só estaba involucrada Argelia pero na actualidade o conflito estendeuse aos países do Magreb: Argelia, Mauritania, Marruecos, Chad, Malí, Níger, Túnez e Sáhara Occidental.
ContinenteÁfrica.

Data inicio1991.

Data finA Guerra Civil Argelina rematou no 2002, pero na actualidade séguen producindose conflitos debido ao enfrontamento das forzas armadas e o AQMI (Al Qaeda del Magreb Islámico).

DesencadenanteIlegalización no ano 1992 da Fronte Islámica de Salvación (FIS) que triunfou nas eleccións fronte ao Frente da Liberación Nacional,  partido que ata o momento liderara a independencia do país. Isto fixo que comezase a violencia, liderada por grupos armados como o Exército Islámico de Salvación (exército do FIS).

Tipo de gobernoActualimente Argelia é unha República semipresidencialista.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera). Exército de militares pertecente ao goberno.

VencedoresVitoria do Goberno despois de que o Exército Islámico de Salvación se rendise e no 2002 se derrotase ao Grupo Islámico Armado.

Falecidos150.000-200.000.

Feridos2.000 feridos segundo os últimos datos dos que se dispoñen, do 2016.

Desprazados1 millón.
Países de recollida dos desprazados. Non se atopan datos.
Potencias involucradas.  Estados Unidos, Reino Unido, España, Chad, Corea do Norte, Francia, Países baixos.
Resolucións ONU. Non se atoparon resolucións da ONU.
Gastos/Custes/Financiamento. O Grupo Islámico Armado proporcionou armas para o conflito. Non se atopan datos do resto da financiación.

Burkina Faso

Breve descrición. Contexto: Burkina Faso independizouse de Francia no 1960 e a súa historia está marcada por múltiples golpes ao estado. O primeiro presidente do territorio denominado como Alto Volta ata o 83 foi Maurice Yaméogo, quen proclamou a independencia do país no 60 e que terminou o seu mandato no 1966, cando accedeu á presidencia o militar Sangoulé Lamizana. No 1980, tras ser reelixido no 78, Lamizana foi destituído por Saye Zerbo a través dun golpe militar, o seu mandato foi moi breve polos conflitos que xurdiron cos sindicatos e un novo golpe de estado que se produciu tan só dous anos despois. Tras un período de 1 ano presidido por Jean Baptiste Quedraogo, en maio de 1983, o capitán Tomas Sankara estableceu un Consello Nacional revolucionario tras apartar cun golpe militar a Quedraogo e nomear a Campaoré ministro do Estado de presidencia. Enseguida xurdiron tensións dentro do goberno ao mando, culminando en 1987 cun novo golpe militar que acabou coa vida de Sankara e colocou na presidencia á súa man dereita: Campaoré. Este novo mandato estivo marcado pola participación en conflitos de países veciños, o déficit de dereitos humanos e a deterioración do nivel de vida da poboación coa alza dos prezos. Levou a cabo medidas económicas e políticas coa presión de países como Francia, que levarían a realización dunhas eleccións democráticas e a redacción dunha nova constitución. En 1991 estableceuse unha nova constitución e en 1992 celebráronse as primeiras eleccións multipartidistas nas que saíu vencedor o goberno xa establecido con maioría absoluta. Nas dúas eleccións posteriores, nos anos 1998 e 2005, o partido de Campaoré resultou gañador por terceira vez consecutiva, foi no 2010 cando volveu alcanzar a maioría absoluta por cuarta vez cando a oposición acusou o goberno de fraude electoral e esixiu un cambio no método das eleccións. No ano 2014, tras numerosas protestas deuse fin ao seu mandato tras incendiarse o Parlamento e ser expulsado do país por forzas militares, leste foi o último golpe de estado que sufriu Burkina Faso, fai tan só 3 anos.

Tipo de conflito: golpes de estado

Países involucrados: Burkina Faso, con problemas fronterizos con Mali e Níger e a participación en conflitos de diferentes países africanos.

Continente: África

Data inicio: 1960

Data fin: 2014

Desencadenante: golpes militares que situaban no goberno a partidos políticos non elixidos democráticamente e que eran destituidos por novos golpes de estado ou revoltas populares.

Tipo de goberno: república presidencialista.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): gubernamental.

Vencedores: os golpes militares tiñan éxito durante un tempo pero enseguida volvían ser derrocados por otro golpe ou revolta.

Falecidos: o presidente do país dende o 1983 ata o 87, Tomas Sankara, foi executado tras o golpe de estado que colocou no poder a Campaoré.

Resolucións ONU: en 1960 el Consejo de Seguridad de la ONU publicou unha resolución para admitir a Burkina Faso (entón aínda Alta Volta) como membro da organización.

Costa de Marfil

Breve descripción. Contexto. O conflicto desencadeouse tralas eleccións celebradas no país en novembro de 2010 nas que formalmente saíu electo o lider do partido Rassemblement des Républicains, Alassane Ouattara cuxa victoria non foi aceptada polo Tribunal Constitucional, que apoiou formalmente a Laurent Gbagbo, provocando enfrontamentos entre as forzas leais a cada un dos candidatos. Cabe destacar que a florecente industria do cacao aportara un gran crecemento económico a Costa de Marfil, provocando un importante movemento migratorio cara o país, en resposta a isto Gbagbo promoveu políticas populistas adicadas a protexer o país e reclamar a súa identidade marfileña, considerando ós norteños como se non fosen do país, incluindo esta discriminación ó candidato Alassane Ouattara.

Tipo de conflicto. Crise política.

Países involucrados: Costa de Marfil. Fráncia e Nigeria foron os prncipais países que lideraron accións de condea e movilización sobre o país pois víronse involucrados ó seren os seus principais socios comerciais.

Continente: África.

Data de inicio: 28 de novembro de 2010 comenzo da crise política tralas eleccións. O 25 febrero 2011, comenzou o conflicto armado.

Data fin: 11 de Abril de 2011.

Desencadeante: Tras meses de negociacións infructuosas o país divideuse en dous bandos, tomando as milicias de Ouattara o control do norte do país e quedando os fieis a Gbagbo atrincherados na cidade de Abiyán.

Tipo de goberno: República presidencialista.

Exércitos: forzas leais ó presidente electo contra as forzas leais ó presidente de feito.

Vencedores: Bando de Alassane Ouattara co apoio de Francia e a ONU.

Falecidos: 248 víctimas rexistradas.

Feridos: Non hai cifras.

Desprazados: Entre 000-1.000.000 de persoas tiveron que abandoar os seus fogares.

Países de recollida dos desprazados: Unhas 100.000 persoas foron acolitas en Liberia.

Potencias involucradas: Francia e África.

Resolucións da ONU: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+MOTION+P7-RC-2011-0256+0+DOC+XML+V0//ES

Gastos/custes/financiamento: Non hai datos.

Senegal 

Breve descrición. Contexto. O 26 de decembro de 1982 un grupo de persoas organizaron unha marcha pacifica que terminou no Palacio do Gobernador na  cidade de Ziguinchor. Esta manifestación buscaba denunciar a discriminación sufrida pola etnia diola, tras anos de maltrato pola etnia dominante os wolof. Sen máis tardar, retiraron a bandeira senegalesa e izaron unha tea branca. Os xendarmes responderon con violencia, provocando mortos e feridos. Ese día considerase o comezo dunha rebelión, enfrontabanse o exército senegalés, por unha banda, e á guerrilla independentista Movemento de Forzas Democráticas de Casamance (MFDC)  por outra.

Tipo de conflito. Conflicto seseccionista, entre el gobierno de Senegal e o Movemento de Forzas Democráticas de Casamance (MFDC).

Países involucrados. Senegal, Francia e “Casamance” que busca a súa independencia.

Continente. África.

Data inicio. 26 de decembro 1982.

Data fin. No 2014 cesou o fogo pero o conflicto segue estando activo.

Desencadenante. O desencadenante do conflicto foron as condicións de marxinación e malestar socioeconómico no que vivía a etnia diola, minoritaria en Senegal, e asentada na rexión de Casamance ao sur do país. No momento no que organizaron unha marcha de protesta para mellorar estas condicións e foron respostados con violencia, deron paso a radicalización e converteronse en rebeldes enfrontados ao goberno senegalés, clamando pola independencia.

Tipo de goberno. República presidencialista, o poder executivo reside no xefe do Estado, é dicir o presidente.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera).  Fuerzas armandas de Senegal, que é o exército gubernamental. O Movemento de Forzas Democráticas de Casamance (MFDC) conta cun brazo armando chamado Atika, que significa combatiente na etnia diola.

Vencedores. Neste conflicto non hai vencedores nin vencidos, o presidente de Senegal Macky Sall conseguiu  firmar un alto ao fogo con Salif Sadio xefe do á militar Atiko e un dos líderes máis radicais do MFDC.

Falecidos. Contabilízanse uns 5.000 mortos nestes trinta anos, aos que se podería sumar os 6.000 producidos na guerra de Guinea Bissau de 1998-1999, que tivo a súa orixe neste conflito

Feridos. Non hai cifras.

Desprazados. Entre 35.000 y 60.000.

Países de recollida dos desprazados. Gambia y Guinea Bissau.

Potencias involucradas. Movimiento de Fuerzas Democráticas de Casamance (MFDC) contra Senegal, Francia y Guinea-Bissau.

Resolucións ONU. Non hai.

Gastos/Custes/Financiamento. Non hai datos.

Somalia, Etiopía e Kenia.

Breve descripción. Contexto. A situación de Kenia convertíuse nunha crise alimentaria histórica en África oriental, segundo a ONU estímase que actualmente case 23 millóns de persoas sufren inseguridade alimentaria en Somalia, Kenia e Etiopía. Segundo os datos de Medicos Sen Fronteiras, o número de refuxiados que chegan ata os seus campos en Kenia aumentan sen cese, uns 500 ó día e alertan tamén de que por consecuencia as tasas de desnutrición destes paises son extremadamente altas.

Tipo de conflicto. Crise humanitaria.

Países involucrados: Somalia, Etiopía e Kenia.

Continente: África

Data de inicio: –

Data fin: –

Desencadeante: A sequía que están a sufrir estes países, a máis severa dende 1950 está a ter como desencadeante que 15 millón de persoas entre eles case 7 millóns de nenos se atopen en peligro de desnutrición.

Tipo de goberno: Somalia e Kenia: república democrática. Etiopía: república parlamentaria federal. Sen embargo cabe destacar a inestabilidade política que estes paises veñen sufrindo vendose envoltos en constantes conflictos civís, así como problemas raciales que desembocan en graves conflictos étnicos.

Exércitos: –

Vencedores: –

Falecidos: –

Feridos: –

Desprazados: Millóns, campos de refuxiados de organizacións non gubernamentais ideados para acoller 90.000 persoas estanse a ver sobrepasados tendo que abergar a case 300.00. Só en Somalia os graves problemas humanitarios e de seguridade agrabados pola sequía están a provocar segundo ACNUR o desprazamento de 470.000 refuxiados en paises veciños cuxa situación non é mellor así como 1’3 millóns de desprazamentos internos.

Países de recollida dos desprazados: Somalia, Yemen, Kenia, Etiopía, Brundi e Ruanda.

Potencias involucradas: –

Resolucións da ONU: Nacións Unidas e a Unión Africana instan á comunidade internacional a apoiar ós países do Corno de África para poder superar os efectos da crise provcada pola última sequía, unha das máis graves da historia do continente. Etiopía, Somalia e Kenia enfrontan unha grave situación. Pretendese evitar unha situación similar á que se viviu en 2011 cando a sequía deixou 260.000 mortes no Corno de África, entre elas a gran maioria, nenos menores de 5 anos.

Gastos/custes/financiamento: Ata o de agora a UA destinou 100.000 dólares a Somalia e o Banco Africano de Desenrolo un paquete de 1.100 millóns de dólares para combatir a hambruna nos seis países máis afectados do continente, o goberno de Kenia declarou a situación como desastre nacional, destinando 70 millóns e medio para ayuda humanitaria.

Túnez

Breve descrición. Contexto.  Dende o 1956 e ata o 2011, Túnez foi gobernado só por dous presidentes que impuxeron réximes autoritarios. No 2010 produciuse unha revolta popular denominada Revolución tunecina, tamén coñecida por Revolución de los Jazmines. Estas revoltas propiciaron a caída do Goberno de Ben Alí no 2011 e ao mesmo tempo inspirou revolucións noutros países do mundo árabe contra gobernos autoritarios.

Tipo de conflitoRevolta popular.

Países involucrados. Non houbo ningún país involucrado nos conflitos.

ContinenteÁfrica.

Data inicio2010.

Data fin2011.

Desencadenante. Intentar derrocar o goberno autoritario que había polo momento.

Tipo de gobernoAntes do conflito había un goberno autoritario, e posteriormente instaurouse unha democracia representativa.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera). Exército profesional nacional.

VencedoresAo final as revoltas tiveron éxito e conseguiuse derrocar ao goberno autoritario.

Falecidos338.

Feridos2.147. 

Desprazados8.350.

Países de recollida dos desprazadosItalia (illa de Lampedusa). 

Potencias involucradasPaíses como España, Francia, ou Reino Unido condenaron a violencia, pero non houbo mediacións no conflito.

Resolucións ONUOs informes sinalaban que a maioría das protestas eran de tipo pacífico e que as forzas de seguridade reaccionaran excesivamente ao empregar unha forza excesiva.

Gastos/Custes/Financiamento. Non se atoparon datos.

AMÉRICA 

Colombia

Breve descrición. Contexto: No 1953 Rojas da un golpe de estado e instaura unha ditadura quecae no 1957. O país acorda entón a alternancia, durante 16 anos, no poder do Partido Liberal e o Partido Conservador, pero isto non fai que rematen os enfrontamentos. De feito, comezan a nacer guerrillas socialistas para loitar pola revolución. No 1964 nace como forma de oposición ao goberno o ELN, de corrente guevarista e que tiña o apoio dos obreiros e dos universitarios, e as FARC, de corrente comunista e formado por campesiños. A estes grupos sumaríanselle máis ao longo das seguintes décadas do conflito.

Tipo de conflito: conflito armado

Países involucrados: Colombia

Continente: América

Data inicio: 1964 prodúcese o primeiro enfrontamento armado entre o goberno e as FARC. Pero arrastrábase inestabilidades social desde décadas atrás. Algúns expertos consideran que a xénese do conflito nace xa na década dos 20, mentres que outros a sitúan na época da Fronte Nacional ou na etapa de “A Violencia” (1948-1958)

Data fin: acordo de paz entre Colombia e as FARC-EP firmado en novembro de 2016.

Desencadeante: así como os expertos non poñen unha data fixa para o inicio do conflito
tampouco hai un desencadeante claro. Se situamos o inicio no 1964 o desencadeante sería a loita entre a guerrilla das FARC co exército colombiano en Marquetalia.

Tipo de goberno: república. No comezo do conflito o país acordara en plebiscito (1957) a
alternancia do poder dos dous partidos tradicionais (Conservador e Liberal) durante 16 anos (Fronte Nacional). No 1991 sanciónase a Constitución na que se permitiu o sufraxio para a elección dos gobernadores.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): exército
colombiano contra guerrillas

Vencedores: ambos bandos

Falecidos: 218 094 entre 1958 e 2012

Feridos: descoñécese

Desprazados: 5 712 506 entre 1985 e 2012

Países de recollida dos desprazados: Venezuela, Ecuador Panamá, Canadá, EEUU e países
europeos (Italia, Francia e España)

Potencias involucradas: —

Resolucións ONU:

  • Resolución 2261 (2016): Facer un seguimento do cumprimento do abandono das armas, o cese ao fogo, as hostilidades bilaterais
  • Resolución 2366 (2017): Comprobar que se segue o establecido no Acordo de Paz no
    relativo a reinserción dos ex-integrantes das FARC-EP e a protección dos territorios
    máis afectados.

Gastos/Custes/Financiamento:

  • Gasto do goberno desde 1964 a 2016: 112909,8 millóns de dólares
  • Financiamento das guerrillas:
    • Narcotráfico (35%)
    • Secuestro e extorsión (30%)
    • Minería (20%)
    • Outros (15%)

ASIA

Afganistán

Breve descrición. Contexto: Todo o que comezou como destrución cara a Bin laden en 2001 foi desenvolvéndose en multitude de conflitos onde ao chegar ao 2009. EEUU fué o principal combatente das forzas de Al Qaeda e os Talibáns. As forzas estatáis de Afganistan loitaron para retraer as forzas insurxentes pero causaron o receo das forzas multinacionais.
En 2009 a resistencia armada increméntase e o radicalismo islámico dos talibán está a atopar un fácil acomodo, tanto cos intereses e identidades das tribos de etnia pashtún, como coa oposición ao poder central que Cabul representa  e o negocio da droga. E aínda que os progresos en Afganistán foron lentos, pero significativos, os grupos radicais de oposición demostraron unha enorme capacidade de supervivencia que fixo que case unha década despois de tomados Cabul e Kandahar os sobreviventes da alianza entre o réxime talibán e Ao-Qaeda sigan presentes en Afganistán e a súa ameaza preocupa seriamente.

Tipo de conflito:  Armado

Países involucrados: EEUU, España, Lituania, Italia, Farah, Chaghcharan, Herat, Qala, Nawa entre outros paises dentro da organización  da Forza Internacional de Asistencia da seguridade (ISAF).

Continente: Asia

Data inicio: 2001

Data fin: 2014

Desencadenante: O atentado en 2001 nas Torres Xemelas feito por Bin Laden en EEUU

Tipo de goberno: Actualmente é a República Islámica Presidencialista

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera) Profesional, Gubernamental y milicias.

Vencedores: As forzas que velaron pola paz e seguridade de Afganistan contra os reveldes de Al Qaeda. Se consigue la paz de EEUU con Afganistán aunque aún participando en misiones y vigilia en centros del país y la finalización de la actividad de la OTAN.

Falecidos: 150 000 muertos en Afganistán

Feridos: 162 000

Desprazados: 1,2 millones de desplazados

Países de recollida dos desprazados: non se toparon datos

Potencias involucradas: OTAN, ONU, EEUU

Resolucións ONU: nos seus tratados sempre procurou asegurar a seguridade e integridade da sociedade civil e velar pola paz.Resolución e sancións da «Libertad Duradera» dende 2003.

Gastos/Custes/Financiamento: 1.191.505.919 euros.

Irán

Breve descrición. Contexto: Dende 2002, os EEUU declaran a Irán como un dos países do «eixo do mal», isto quere indicar que os países deste grupo son os países que apoian o terrorismo. Ademais, a sospeita de que ter armas nucleares fíxose coa tensión entre os países occidentais. No 2011 sucedéronse unha serie de acontecementos que puxeron máis en tensión as relacións entre EEUU e Irán. EEUU acusaba a Irán de estar detras dalgúns ataques dos cales algúns resultaron en mortais a un grupo de físicos que traballaban en armas nucleares. Tamén se lle acusou de intento de asasinato do embaixador de Arabia Saudita e a caída dun avión sen piloto en terras iranianas deron aínda un xiro nas relacións entre países que conduciron a que o propio exército de EEUU fixese ataques ás instalacións nucleares iranianas.

Tipo de conflito: Guerra Nuclear

Países involucrados: EEUU

Continente: Asia

Data inicio: 2002

Data fin: 2016

Desencadenante: o medo ao terrorismo e o uso e creación de armas nucleares

Tipo de goberno: república presidencial

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera)

Vencedores: Irán

Falecidos: non hai datos

Feridos: non hai datos

Desprazados: non hai datos

Países de recollida dos desprazados: non hai datos

Potencias involucradas: G5+1, Organismo internacionalde la Energía AtómicaResolucións ONU: Declara que finalmente irán no está involucrada na creación de armamento nuclear.

Gastos/Custes/Financiamento: non hai datos

Irak

Breve descrición. Contexto: Iraq non foi independente ata o ano 1979, cando Sadam Husseim tomou o control do territorio durante a Guerra Fría. A primeira das guerras que tivo que vivir o país foi contra Irán, durante a cal levaron a cabo ataques contra as rexións kurdas do norte do país a través de bombardeos e ataques de carácter químico. No 1990, tras o final da guerra con Irán desatouse o Conflito do Golfo co que Sadam Husseim quixo anexionarse o territorio veciño de Kuwait, que obrigou á ONU a levar a cabo unha serie de medidas para preservar a seguridade e supervivencia dos cidadáns de ambos os países azoutados pola guerra.

A Guerra de Iraq comezou no ano 2002 liderada por Estados Unidos e apoiada por un conxunto de países de todo o mundo. A xustificación que se expuxo foi a suposta posesión de armas de destrución masiva por parte de Iraq, que o situaba nunha posición de potencial risco para a paz do resto de nacións. O obxectivo principal era derrocar o goberno de Sadam Hussein, ao que se lle vinculaba cos ataques do 11-S. Tras disolver o goberno e executar ao ditador, comezaron a aparecer unha serie de loitas polo poder de diferentes grupos (sunníes, shiíes e kurdos) e a violencia persisitió unha vez as Forzas Armadas americanas fóronse do país en 2011. A partir de entón o conflito empeorou grazas a grupos terroristas como Al-Qaeda ou o avance do Isis, e no ano 2014 Estados Unidos volveu enviar as súas tropas para paliar o avance do grupo terrorista. Iraq continúa hoxe en día en guerra.

Tipo de conflito: guerra

Países involucrados: Irak, Estados Unidos, Afganistán, Albania, Australia, Azerbaiyán, Bulgaria, Colombia, Corea del Sur, Dinamarca, El salvador, Eritrea, Eslovaquia, España (hasta el 2004), Estonia, Etiopía, Filipinas, Georgia, Hungría, Honduras, Italia, Japón, Letonia, Lituania, Republica de Macedonia, Nicaragua, Países Bajos, Polonia, Portugal (hasta el 2005), Reino Unido, República Checa, República Dominicana, Rumanía, Turquía, Ucrania, Somalia, Uzbekistán y Tonga.   

Continente: Asia

Data inicio: los conflictos en Irak comenzaron en el 1980 con la guerra contra Irán, en 1990 tras finalizar esta se produjo el Conflicto del Golfo y desde marzo de 2003 hasta el 2011 la Guerra de Irak tras la invasión de Estados Unidos.

Data fin: segue en curso

Desencadenante: invasión de Estados Unidos co obxectivo de derrocar o gobernó de Sadam Husseim e utilizando a suposta posesión de armas de destrucción masiva por parte de Irak como excusa.

Tipo de goberno: ditadura con Sadam Husseim entre o 1979 e o 2003 e Asemblea Nacional Constituínte elixida por Sufraxio Universal no ano 2005, a través da cal se creou unha constitución nacional que estableceu a Iraq como unha República Parlamentaria Federal.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): todos

Vencedores: non se podería considerar a ninguén vencedor xa que, a pesar de derrocar o goberno de Sadam Husseim, como consecuencia diso producíronse loitas polo poder que empeoraron a situación do país.

Falecidos: según o estudio da empresa Lancet as mortes encontraríanse nun rango entre 392,979 e 942,636. Nacións Unidas calculó grazas aos datos recollidos de hospitales e morgues, que no ano 2006 morreron máis de 36000 persoas e Associated Press estima que 110600 personas perderon a vida entre o 2003 e o 2009. En canto as baixas militares en específico, según iCasualties.org 4805 militares perderon a vida, entre os que destacamos 11 españoles. Os datos que encuentramos en internet son moi dispares.

Feridos: o Ministerio de Dereitos Humanos de Irak estima que 250000 civiles iraquíes foron feridos durante a Guerra de Irak, dende o 2003 ata o 2012. En canto ás baixas militares, iCasualties.org estima unha pérdida de 32556, entre os que encontramos 18 españoles.

Desprazados: ACNUR, a Axencia da ONU para os refuxiados, estima que 3 millóns de persoas viven en campos de desprazados dentro de Irak e 220 mil encontránse noutros países.

Países de recollida dos desprazados: sobre todo o norte do país, aunque tamén acuden a Siria.

Resolucións ONU:

·No ano 1990 a ONU leva a cabo as primeiras resolucións tras a invasión de Kuwait por Iraq e condena ao país a retirar inmediatamente as súas tropas, as dúas resolucións que seguen a esta están destinadas ao embargo comercial de Iraq (excluíndo alimentos e material médico necesario) e a última dese ano para aceptar o uso da forza se o país non retira as súas tropas de Kuwait.
·No ano 1991 tres resolucións máis son creadas para paliar os efectos de Iraq sobre Kuwait, esixindo ao país dar conta do armamento que posúe, creando unha «forza de observación» na fronteira entre ambos os países para comprobar a destrución de todo armamento biolóxico e químico que poida existir nalgún dos dous territorios.
·No 1994 unha nova resolución da ONU é comunicada ao país Iraquí para que elimine as súas tropas do territorio veciño.
·Entre o 1995 e o 1996 a ONU levanta o embargo que se creou en Iraq para impedir a distribución de petróleo e ordena que o 43 % dos beneficios diríxanse a paliar os efectos da guerra en Kuwait, a segunda das resolucións está dedicada ao perfeccionamento do sistema de control do comercio Iraquí.
·No 1997 créanse dúas resolucións para manter baixo control as inspeccións do país e prohibir a saída dos dirixentes de Iraq.
·No 1998 levántase parte do embargo establecido ata agora permitindo ao país comercializar máis abertamente e suspéndense as revisións regulares ao sistema de control.
·En 1999 créase a Comisión das Nacións Unidas de vixilancia, verificación e inspección (UNMOVIC).
·No 2000 o Consello de Seguridade abre aínda máis o embargo que existía sobre o petróleo do país promovendo o programa Petróleo por alimentos, que é ampliado noutra resolución no ano 2001.
·No ano 2002 a ONU aproba varias reformas para suavizar o embargo do comercio iraquí e a inspección inmediata co fin de revisar a suposta posesión de armas de destrución masiva.
·No ano 2003, tras a invasión da coalición liderada por Estados Unidos, a ONU leva a cabo unha resolución para reestablecer o programa Petróleo por alimentos, prolóngase por un período máis a Misión de observación de Nacións Unidas para Iraq e nas dúas últimas resolucións dese ano apróbase o goberno establecido no país e a resolución de futuro presentada por Estados Unidos.
·No ano 2004 acéptase a investigación do programa Petróleo por alimentos tras as acusacións de corrupción e autoriza a permanencia dunha forza multinacional en Iraq, pero traspasando os poderes ao goberno existente nese momento.

Gastos/Custes/Financiamento: según Europa Press, Estados Unidos tivo un gasto total a causa da guerra de Irak de 6 billones de dólares (nos que se inclúen os pagos aos veteranos de guerra).

Pakistán

Breve descrición. Contexto: a guerra do Noroeste de Pakistán trátase de un conflito entre as Forzas Armadas de Pakistán e os grupos armados relixiosos, movementos locais armados, e elementos da delincuencia organizada, apoiados polos grupos terroristas e continxentes muyahidines. O goberno pakistaní atribúe directamente este conflito á <<Guerra contra o Terrorismo>>, movemento impulsado polos Estados Unidos para por fin ó terrorismo internacional. As disputas comezaron na zona montañosa de Waziristán, durante a irrupción do exército Pakistaní a principios de 2002. O obxectivo era atopar fuxitivos de Al-Qaeda que cruzaran as fronteiras dende Afganistán. Este conflito foi seguido moi de cerca polos países aliados dos EEUU, xa que era nas montañas Pakistanís onde se sospeitaba que se agochaba Osama Bin Laden. No 2005 lograse unha paz duradeira no denominado pacto de Waziristán. A guerra parecía estar chegando ó seu fin cando, en xullo de 2007, o exército pakistaní atacou ós edificios de Lal Masjid e Hafsah Madrahsa, en Islamabad, lugar de refuxio de milicianos radicais. Os grupos talibáns, en descontento co ataque do goberno, romperon o pacto de Waziristán. Durante 2008, os Estados Unidos iniciaron ataques aéreos non pilotados, deixando decenas de mortos. En 2009 e 2010 continuaron as operacións militares e os enfrontamentos tanto nas FATA (Federally Administered Tribal Areas) como na Provincia da Fronteira Noroccidental. Dende entón mantéñense os elevados niveis de violencia, causando decenas de miles de mortos así como o desprazamento forzado da poboación civil das zonas afectadas.

Tipo de conflito: armado.

Países involucrados: Pakistán e Estados Unidos.

Continente: Asia.

Data inicio: 2002.

Data fin: vixente na actualidade.

Desencadenante: o conflito comezou cando as tensión do exército pakistaní, que buscaba membros de Al-Qaeda no seu territorio, levaron a enfrontamentos con combatentes da rexión de Waziristán. Estes conflitos se dan en zonas onde están instalados grupos terroristas relixiosos, os denominados talibáns. Dentro deses grupos cabe destacar o Therik-i-Talibán Pakistán (TTP), o Lashkar-e-Islam e o Teehreek-e-Nafaz-e-Shariat-e-Mohamadi, todos eles en relación directa con Al-Qaeda.

Tipo de goberno: república islámica.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): forzas armadas pakistanís. En 2010 eran o octavo exército máis grande do mundo en termos de membros de tempo completo, con cerca de 617.000 elementos activos e máis de 513.000 soldados en reserva.

Vencedores: dende 2008, o debilitamento do movemento talibán é evidente polo continuo goteo de ataques, mais non parece que vaian a retirarse do terreo, xa que seguen contando co apoio de grupos en territorios próximos, como o de Uzbekistán.

Falecidos: máis de 60.000 mortos.

Feridos: descoñécese o número aproximado.

Desprazados: cerca de 3 millóns.

Países de recollida dos desprazados: os desprazados polos continuos conflitos entre goberno e bandas armadas buscan refuxio en provincias próximas a Waziristan, punto álxido do enfrontamento. Algunhas de estas zonas son Bannu, Lakki, Marwat, Dera Ismail, Khan y Tank.

Potencias involucradas: Estados Unidos.

Resolucións ONU: non se atoparon resolucións da ONU.

Gastos/Custes/Financiamento: segundo datos oficiais ofrecidos polo Banco Estatal de Pakistán, a guerra cústalle ó goberno asiático 118.300 millóns de dólares. Unha das fontes de ingresos do goberno pakistaní son os Estados Unidos, quen facilitou 13.000 millóns de dólares dende 2002, tralo seu acordo a raíz dos atentados do 11-S.

Siria

Breve descrición. ContextoO conflito comezou cunhas protestas en contra do presidente sirio Bashar o Asade, por torturar a uns adolescentes arrestados ao escribir nun muro “É a súa quenda doutor” en referencia á caída deste.Un grupo de rebeldes organizouse no Exército  Sirio Libre (ESL), e desta maneira deu comezo unha Guerra Civil.

Tipo de conflitoGuerra Civil.

Países involucrados.

República Árabe Siria, co apoio de Irán; Hezbolá; Kataed Hezbolá; Rusia; Irak; Corea del Norte e China.

Rebeldes, co apoio de Turquía, Israel, Arabía Saudita, Estados Unidos, Francia, Catar, Jordania, Reino Unido y Alemania.

Rojava, Kurdistán Sirio co apoio de Estados Unidos, Rusia, Kurdistán Iraquí, Reino Unido, Francia, Bélgica, Dinamarca y Australia.

Continente. Asia.

Data inicio. 15 de marzo de 2011

Data fin. Continua na actualidade.

Desencadenante. Protestas que pretendían acabar co mandato do presidente sirio  Bashar o Asade e a consecuente represión deste deron paso ao comezo dunha Guerra Civil.

Tipo de goberno. República unitaria semipresidencialista.
Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera).

Tipos de ejército.

Exérciro sirio, forzas gobernamentais sirias e aliados.

Exército  Sirio Libre (ESL), islamistas, red de al-Qaeda e aliados.

Autoadministración kurda de Rojava e aliados.

Goberno do Estado Islámico e aliados.

Vencedores. O conflicto segue vivo, os bandos permanecen defendendo os seus intereses., pode que esta guerra chegue a un fin polo agotamento que supoñen tantos anos activa.

Falecidos. Entre 320.000 y 450.000

Feridos.  Non hai cifras.

Desprazados. 5 millóns de refugiados.

Países de recollida dos desprazados: Turquía, Libano, Jordania, Irak, Egipto, Libia, Serbia, Egipto, Canadá, Argelia, Suecia, Alemania, Italia, Bulgaria, Argentina, Armenia, Rusia, Francia, España.

Potencias involucradas: Régimen de Al Asad, Estado Islámico, Frente Al Nusra, Oposición siria, Irán, Irak, Turquía, Arabia Saudí, Rusia, Estados Unidos, junto a Francia y Reino Unido

Resolucións ONU.

14 de abril de 2012 : na primeira resolución o Consello de Seguridade envia uns observadores a Siria para constatar o efectivo cese ao fogo.

21 de abril de 2012 : necesidade de impor un goberno democrático pluralista.

20 de julio de 2012

27 de septiembre de 2013 : exige a Damasco a destrucción das armas químicas.

22 de febrero de 2014 :  condena os bombardeos indiscriminados e o uso dos chamados barrís bomba.

14 de julio 2014 : amplía o suministro de alimentos e medicamentos.

17 de diciembre de 2014

6 de marzo de 2015: condena ao gas cloro, xa que viola o dereito internacional.

7 de agosto de 2015

18 de diciembre de 2015 : acordo dun plan de paz.

31 de diciembre de 2016 : o Consello de Seguridade aproba o cese ao fogo.

Gastos/Custes/Financiamento. O coste da guerra estimase en 275.000 millóns de dólares. Gastaronse 47.000 millones de euros en axuda humanitaria.  O financiamento do conflicto armado corre a cargo das seguintes potencias: Estados Unidos, Rusia, Irán, Turquía e Arabia Saudita.

Tailandia

Breve descrición. Contexto: a insurxencia da zona sur de Tailandia parte xa dende o século XV, coa chegada  do Islam, pero intensificouse a partir de 2004. Trátase dunha loita armada ás mans do movemento separatista musulmá (os insurxentes do sur) contra o goberno central e de maioría budista de Tailandia. Este enfrontamento ten lugar nas provincias de Yala, Pattani e Narathiwat. Tralos atentados de 2001, vincúlase a poboación musulmá con extremistas islámicos e grupos terroristas en unha continuada persecución. O antigo primeiro ministro Thaksin Shinawatra (2001-2006) sinálase coma un dos principais causantes do rexurdimento do conflito musulmá no sur do país asiático. Actualmente o conflito encontrase nunha situación de estancamento.

Tipo de conflito: étnico.

Países involucrados: Tailandia.

Continente: Asia.

Data inicio: xaneiro de 2004.

Data fin: vixente na actualidade.

Desencadenante: o intento forzoso por parte do goberno tailandés de impor patróns culturais e sociais á minoría musulmá do sur mediante diversas campañas educativas, culturais e militares.

Tipo de goberno: monarquía constitucional democrática baixo ditadura militar.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): Real Exército Tailandés, BERSATU, BNP, PULO, MIP, GMIP, BRN, BNPP, Jemaah Islamiya.

Vencedores: conflito aberto.

Falecidos: 6.543 ata 2016.

Feridos: 11.919 ata 2016.

Desprazados: descoñécese un número concreto.

Países de recollida dos desprazados: Malaisia.

Potencias involucradas: Tailandia.

Resolucións ONU: non se atoparon resolucións da ONU

Gastos/Custes/Financiamento: non se atoparon datos.

EUROPA

Ucrania

Breve descrición. Contexto: Ucraína, en especial a zona este, supón un foco de tensión desde a súa independencia coa caída da URSS. Os antecedentes do conflito armado son: as protestas pro-europeas, a caída do réxime de Yanukóvich, a anexión de Crimea por Rusia e as protestas anti-Maidán. O Maidán foron unha serie de protestas de índole europeísta, cuxo maior logro foi a caída do goberno de Yanukóvich. Este contexto enfrontou as milicias separatistas pro-rusas (que contaban co apoio de Rusia) coas forzas armadas estatais (que estaban ás ordes de autoridades pro-europeas).

Tipo de conflito: conflito armado, guerra civil.

Países involucrados: Ucraína e Rusia.

Continente: Europa.

Data inicio: abril 2014.

Data fin: en desenvolvemento.

Desencadenante: as protestas pro-europeas, a caída do réxime de Yanukóvich, a anexión de Crimea por Rusia e as protestas anti-Maidán.

Tipo de goberno: república semipresidencialista.

Exércitos (profesional, privado, gubernamental, milicias, mercenarios, etcétera): exército profesional ucraíno e milicias pro-rusas.

Vencedores: —

Falecidos: 9449 (ONU, verán 2016).

Feridos: 21843 (ONU, verán 2016).

Desprazados: 1,6 millóns de desprazados dentro do propio país (segundo ACNUR, xuño 2016); 600000 ucraínos solicitaron o traslado legal a países veciños (segundo ACTUR febreiro 2015).

Países de recollida dos desprazados: Federación Rusa, Bielorrusia, Moldava, Polonia, Hungría e Romanía.

Potencias involucradas: Rusia e Ucraína; UE.

Resolucións ONU:

  • Resolución 68/262 do 27 de marzo 2014 (anterior ao inicio do conflito) : Fíxose unha votación que carece de efecto legal xa que non se aprobou a resolución polo Consello de Seguridade. Foi unha declaración de intencións como resposta á crise en Crimea. O resultado foi 100 países a favor de recoñecer Crimea como parte de Ucraína, 11 en contra e 24 abstencións.

Gastos/Custes/Financiamento:

  • Gasto:
    • Rusia: 890 millóns de euros na guerra e 1400 millóns nos refuxiados ucraínos ata maio de 2015 (segundo informe póstumo de Boris Nemtsov, científico e político ruso)
  • Financiamento:
    • Milicias prorrusas: Ucraína acusou a Rusa ante a Corte de La Haya de financiar estas milicias.
    • Proeuropeístas: Ucraína.

Dereito internacional. Lexislación sobre o asunto

O termo “dereitos humanos” foi mencionado sete veces durante a fundación das Nación Unidas, facendo así a promoción e a protección dos dereitos humanos como a clave para guiarse na creación da Organización. No 1948, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos levounos, por fin, ao ámbito do dereito internacional.

Cómo protexen e promocionan os dereitos humanos as Nacións Unidas?

O Presidente da Oficina para os Dereitos Humanos ten esa responsabilidade. A oficina leva numerosas misións en diversos países para vixiar que se cumpran estes dereitos, e ten moitas oficinas e centros en diversos países e rexións.

O Consello dos Dereitos Humanos, creado no 2006, reemprazou a antiga Comisión dos Dereitos humanos. É un corpo intergubernamental para os dereitos humanos.

Tamén hai uns comités que monitorizan internacionalmente o tratamento destes dereitos.

Os trámites que realiza o Consello dos Dereitos Humanos son feitos por voluntarios expertos que traballan, examinan, monitorizan e reportan periodicamente avisos sobre os dereitos humanos nun  ámbito e país en específico.

A Declaración dos Dereitos Humanos foi ampliada coa creación do International Covenant on Civil and Political Rights e do International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. Xuntos crean o que se denomina Bill of Human Rights, que expandiu así a lei dos dereitos humanos internacional.

A Democracia, baseándose nas regras da lei, significa alcanzar a paz internacional, a seguridade, a economía, e o progreso social xunto co desenvolvemento e o respecto polos dereitos humanos.

Outras oficinas e corpos responsables de protexer os dereitos humanos:

  • Consello de Seguridade: ten que traballar con violacións graves destes dereitos, normalmente ocorre en áreas conflitivas.
  • Terceiro Comité da Asemblea Xeral: (Social, Humanitario e Cultural). Examina un determinado rango de problemas, incluíndo entre eles os que teñen que ver con dereitos humanos, discuten cuestións relacionadas co avance das mulleres, a protección dos nenos, o tratamento dos refuxiados, a eliminación do racismo e da discriminación, e o dereito á auto determinación.

Outros corpos que forman Nacións Unidas son o Secretario Xeral, a Asemblea Xeral, o Consello Económico e Social…

O Secretario xeral nomea tres representantes especiais, que se adican a loitar contra violacións dos dereitos máis importantes:

  • Representante especial do Secretario Xeral para os nenos e os conflitos armados.
  • Representante especial do Secretario Xeral de violencia sexual en conflitos.
  • Representante especial do Secretario Xeral de violencia en nenos.

Operacións de paz das Nacións Unidas:

Os equipos dos dereitos humanos no terreo implican traballo de cooperación e coordinación con civís e outros equipos que traballan en operacións para a paz, en particular para protexer a civís.

As Nacións Unidas publican na súa páxina web a seguinte declaración presenta na Carta das Nacións Unidas: «lograr por medios pacíficos, e de conformidade cos principios de xustiza e dereito internacional, o axuste ou a solución de controversias ou situacións internacionais que poidan levar a unha violación da paz». Nacións Unidas considera que o cumplimento do dereito internacional e os principios de xustiza funcionan igual para todos os estados para poder así permitir una adecuada intervención da organización polo coidado da paz mundial. Nesta carta se inclúen todos os principios necesarios para preservar una boa relación entre os diferentes países, así como a falta de conflititividade.

Para as Nacións Unidas nos casos de conflititividade armada o prioritario é a protección dos cidadáns, neste aspecto é dónde se concentran as súas forzas. O dereito internacional considera que nestes casos é crucial o correcto desenvolvemento de todos os tratados firmados de manera consensuada entre os membros e o cumplimento das leis internacionais. Así mesmo estipulan que unhas institucións de xustiza e correccións fortes son claves para restaurar a paz dun territorio en conflito, acompañado dunhas forzas policiais e organismos responsables do cumplimento da ley, que son claves na restauración da paz das nacións.

En canto ao terrorismo, una das loitas que más afecta á paz das nacións, a ONU declara que existen dezaoito instrumentos para combatir esta plaga, catorce convenios e catro protocolos, construidos baixo o amparo das Nacións Unidas e o Consello de Seguridade.

En resumo, a Organización das Nacións Unidas conta con numerosos instrumentos para a protección da paz entre os territorios. O dereito internacional é constituido non só pola ONU, senón por todos os membros que a conforman e firman os convenios e tratados que se poñen en marcha no mesmo momento en que os dereitos humanos se ven ameazados.

Conclusións

Como viñamos dicindo na introducción, grazas a esta investigación descubrimos a gran cantidade de conflictos que están en curso arredor de nós neste momento, e dos que non tiñamos ningún dato. A falta de interese sobre determinados países que se atopan lonxe do nós, e que os medios non cubren, dificulta a nosa tarefa de documentación, pero tamén nos proporciona una gran riqueza.

En resumo, grazas a investigación realizada, non só aprendimos sobre numerosos países dos que non tiñamos coñecemento, senón que tamén creamos un documento que de seguro nos servirá no futuro.

Bibliografía

http://www.un.org/en/sections/what-we-do/uphold-international-law/ https://www.un.org/ruleoflaw/rule-of-law-and-peace-and-security/

Argelia:

Argelia abate al líder de AQMI en la región de Sáhara. Europapress (14 diciembre 2011). Recuperado de: http://www.europapress.es/internacional/noticia-argelia-abate-lider-aqmi-region-sahara-20111214084337.html (Consulta: 13 de outubro de 2017).

La situación de seguridad en Argelia. Carlos Echeverría Jesús. Recuperado de: http://www.realinstitutoelcano.org/wps/wcm/connect/116877804b0b8bc894b8d7c12a87c07d/DT19-2015-EchevarriaJesus-Situacion-de-seguridad-de-Argelia.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=1450875066480 (Consulta: 13 outubro de 2017).

Insurgencia en el Magreb. Recuperado de:  https://es.wikipedia.org/wiki/Insurgencia_en_el_Magreb (Consulta: 13 outubro de 2017).

Argelia. Recuperado de: https://www.ecured.cu/Argelia (Consulta: 13 outubro de 2017).

Argelia, una década perdida y ensangrentada. Recuperado de: https://elpais.com/diario/2002/01/20/domingo/1011502354_850215.html (Consulta: 13 outubro de 2017)

Argelia. Recuperado de: http://msur.es/focos/argelia/ (Consulta: 13 outubro de 2017).

Silverio González, Yoslán. “El islamismo radical en Argelia: evolución y situación actual”. Revista Brasileira de Estratégia e Relações Internacionais,  v.4, n.8, Jul./Dez. 2015. Recuperado de: http://seer.ufrgs.br/index.php/austral/article/viewFile/59964/36984 (Consulta: 16 de outubro de 2017).  

Burkina Faso:

Ikuska libros. Historia de Burkina Faso. Recuperado de: http://www.ikuska.com/Africa/Paises/burkina/historia.htm (Consultado el 16 de octubre)

RTV.es/EFE. Burkina Faso, una corta pero convulsa historia como país independiente (octubre de 2014). Recuperado de: http://www.rtve.es/noticias/20141031/burkina-faso-corta-pero-convulsa-historia-como-pais-independiente/1039962.shtml (Consultado el 16 de octubre)

Golpe, Alejandro. Fuerzas Armadas del mundo (mayo de 2014) Recuperado de: http://ordendebatallainternacional.blogspot.com.es/2012/07/burkina-faso.html (Consultado el 16 de octubre)

Wikipedia. Burkina Faso (octubre de 2017). Recuperado de: https://es.wikipedia.org/wiki/Burkina_Faso (Consultado el 16 de octubre)

Costa de Marfil:

El País. Costa de Marfil un país sumido en una guerra por el poderhttps://elpais.com/internacional/2011/04/11/actualidad/1302472813_850215.html (Consultado el 17 de Octubre)

El conflicto de Costa Marfil causa un millón de refugiados. Recuperado de: 1301094017_850215.html (Consultado el 13 de Octubre)

10 claves para comprender el conflicto de Costa Marfil. Recuperado de: http://www.unitedexplanations.org/2011/04/05/10-claves-para-comprender-el-conflicto-de-costa-de-marfil/ (Consultado el 13 de Octubre)

Propuesta de resolución común. Recuperado de: getDoc.do (Consultado el 17 de Octubre)

Programa de las Naciones Unidas para el desarrollo. Recuperado de: http://www.undp.org/content/undp/es/home/ourperspective/ourperspectivearticles/2011/08/25/drought-in-kenya-current-crisis-calls-for-long-term-solutions-.html (Consultado el 19 de Octubre)

Senegal:

Senegal y la Casamance. Recuperado de: http://www.fundaciontierraiberica.org/descargas/categoria24/8401123.pdf (Consulta: 12 octubre 2017)

Naranjo, José. “Casamance, 30 años en su laberinto”. El País, 10 julio 2012. Recuperado de: https://elpais.com/elpais/2012/07/10/africa_no_es_un_pais/1341901080_134190.html (Consulta: 12 octubre 2017)

Africa South of the Sahara 2004, Europa Publications, pp. 931, Routledge, 2003.

Somalia, Kenia y Etiopía:

Marginedas, Marc. Somalia genera una grave crisis humanitaria. El periódico de Aragón. Recuperado de: http://www.elperiodicodearagon.com/noticias/internacional/somalia-genera-grave-crisis-humanitaria-miles-refugiados_497348.html [Visto el 19 de Octubre]

Kenia: Crisis humanitaria en la periferia del campo de refugiados de Dadaab. Recuperado de: https://www.msf.es/actualidad/kenia-crisis-humanitaria-la-periferia-del-campo-refugiados-dadaab (Consultado el 19 de Octubre)

Crisis humanitaria en Kenia. Recuperado de: https://www.youtube.com/watch?v=pedzwY1mAI8 (Consultado el 19 de Octubre)

Túnez:

Revolución tunecina. https://es.wikipedia.org/wiki/Revolución_tunecina (Consulta: 13 outubro de 2017).

Túnez. Revoluciones en el mundo árabe. El Mundo. http://www.elmundo.es/especiales/revueltas-mundo-arabe/tunez.html ((Consulta: 13 outubro de 2017).

El régimen de 23 años que cayó en apenas 28 días. El Mundo (14 de enero de 2011). http://www.elmundo.es/elmundo/2011/01/14/internacional/1295031295.html  (Consulta: 13 outubro de 2017).

 

Colombia:

Colombia. El Gobierno de Colombia y las FARC logran un nuevo acuerdo de paz. El País. Recuperado de: https://elpais.com/internacional/2016/11/12/colombia/1478980675_158573.html (Consulta 13 de outubro de 2017)

De lo que viven las Farc sin el secuestro. La silla vacía. Recuperado de: http://lasillavacia.com/historia/de-lo-que-viven-las-farc-sin-el-secuestro-31683 (Consulta 13 de outubro de 2017)

Estadísticas del conflicto armado en Colombia. Centro Nacional de Memoria Histórica. Recuperado de:  http://www.centrodememoriahistorica.gov.co/micrositios/informeGeneral/estadisticas.html (Consulta 13 de outubro de 2017)

FARC-EP. Recuperado de: http://www.farc-ep.co/   (Consulta: 13 de outubro de 2017)

 

Inicia mandato de la misión de verificación de la ONU en Colombia. ONU Todas la información sobre Naciones Unidas en Colombia. Recuperado de: http://nacionesunidas.org.co/blog/2017/09/26/inicia-mandatode-la-mision-deverificacion-dela-onu-en-colombia/ (Consulta 13 de outubro de 2017)

Las teorías del origen del conflicto armado en Colombia. El Heraldo. Recuperado de: https://www.elheraldo.co/politica/las-teorias-del-origen-del-conflicto-armado-en-colombia-184562 (Consulta 13 de outubro de 2017)

Los refugiados que ha dejado el conflicto armado colombiano. El Heraldo. Recuperado de: https://www.elheraldo.co/politica/los-refugiados-que-ha-dejado-el-conflicto-armado-colombiano-285185 (Consulta 13 de outubro de 2017)

Afganistán:

Faramiñán Gilbert, Juan Manuel de, (2009). Conflictos Internacionales Contemporáneos. Madrid: Ministerio de Defensa, Escuela de Guerra del Ejército e Instituto Universitario de Estudios Internacionales y Europeos Francisco
de Vitoria, nº 12, 220 pp. Recuperado de: http://hdl.handle.net/10016/17388 (Consultado el 19 de octubre]

Wikipedia. Guerra de Afganistán (2001-2014). Recuperado de:  https://es.wikipedia.org/wiki/Guerra_de_Afganist%C3%A1n_ (Consultado el 21 de octubre)

Irán:

Wikipedia. Irán. Recuperado de: https://es.m.wikipedia.org/wiki/Ir%C3%A1n (Consultado el 14 de octubre)

Jiménez Olmos, Javier, (2014). Paz y seguridad Internacional: Análisis de conflictos. Recuperado de: https://jjolmos.wordpress.com/2014/03/08/la-guerra-de-afganistan/  (Consultado el 14 de octubre)

Membrado Zahida (2015), Rohani anuncia la derrogación de todas las saciones a Irán a partir de enero http://www.elmundo.es/internacional/2015/12/16/5671954146163f69578b461e.html (Consultado el 14 de octubre)

Monografías de la Colección Conflictos internacionales contemporáneos. Recuperado de: http://portal.uc3m.es/portal/page/portal/inst_fco_vitoria/publicaciones/colec_conflict/monografias (Consultado el 19 e octubre)

Irak:

Máiquez, M. Recortes de Oriente Medio. Recuperado de: https://recortesdeorientemedio.com/resoluciones-de-la-onu-sobre-irak/ (Consultado el 19 de octubre)

Reuters / Europa Press. La guerra de Irak costó 1,3 billones a EEUU y mató a 134.000 civiles. Europa Press (14 de marzo de 2013). Recuperado de: http://www.europapress.es/internacional/noticia-guerra-irak-costo-13-billones-eeuu-mato-134000-civiles-20130314193336.html (Consultado el 19 de octubre)

Wikipedia. Fuerza Multinacional Irak (julio de 2017). Recuperado de: https://es.wikipedia.org/wiki/Fuerza_Multinacional_Irak (Consultado el 19 de octubre)

Comité español de ACNUR. Guerra de Irak (2017). Recuperado de: https://eacnur.org/es/labor/emergencias/conflicto-en-irak (Consultado el 19 de octubre)

Wikipedia. Irak (octubre de 2017). Recuperado de: https://es.wikipedia.org/wiki/Irak#Irak_independiente (Consultado el 19 de octubre)

El Mundo. Resoluciones Irak. Recuperado de: http://estaticos.elmundo.es/especiales/2003/02/internacional/irak/resoluciones/660.pdf (Consultado el 19 de octubre)

Pakistán:

Estos son todos los conflictos do mundo. La Vanguardia. Recuperado de: http://www.lavanguardia.com/internacional/20160504/401554280858/mapa-conflictos-mundo.html   (Consulta: 14 de outubro de 2017).

WIKIPEDIA. Guerra del Noroeste de Pakistán. Recuperado de: https://es.wikipedia.org/wiki/Guerra_en_el_noroeste_de_Pakist%C3%A1n   (Consulta: 14 de outubro de 2017).

Más de un millón de desplazados en Pakistán son niños. UNICEF. Recuperado de: https://www.unicef.es/prensa/mas-de-un-millon-de-los-desplazados-en-pakistan-son-ninos  (Consulta: 14 de outubro de 2017).

Pakistán: Aumenta la crisis de desplazamiento en la región de Waziristán del Norte. ACNUR. Recuperado de: http://www.acnur.org/noticias/noticia/pakistan-aumenta-la-crisis-de-desplazamiento-en-la-region-de-waziristan-del-norte/   (Consulta: 14 de outubro de 2017).

Pakistán gastó 118.300 millones de dólares en guerra al terrorismo desde 2002. La Vanguardia. Recuperado de: http://www.lavanguardia.com/internacional/20161118/411965498257/pakistan-gasto-118300-millones-de-dolares-en-guerra-al-terrorismo-desde-2002.html   (Consulta: 14 de outubro de 2017).

Siria:

Cockburn,Patrick. Ganadores y perdedores en la guerra civil siria”. Sinpermiso, república y socialismo también para el sigo XXI. Recuperado de: http://www.sinpermiso.info/textos/ganadores-y-perdedores-en-la-guerra-civil-siria (Consulta: 14 octubre 2017)

Guitiérrez Espada, Cesáreo. “El conflicto en Siria (2011-2014)  a la luz del derecho internacional y de la (geo)política”. UNISCI / UNISCI Journal , Nº 37 (Enero / January 2015) Recuperado de: https://www.ucm.es/data/cont/media/www/pag-72478/UNISCIDP37-5GUTIERREZ.pdf  (Consulta: 14 octubre 2017)

Sancha, Natalia. La guerra siria, en cifras. El País, 15  marzo  2017. Recuperado de: https://elpais.com/internacional/2017/03/14/actualidad/1489493449_639847.html  (Consulta: 14 octubre 2017)

Quien pelea contra quien en la guerra de Siria. El Mundo, 15 marzo 2016. Recuperado de: http://www.bbc.com/mundo/noticias/2015/10/151001_siria_guerra_quien_rusia_eeuu_az  (Consulta: 14 octubre 2017)

“Siria”, Amnistía Internacional. Recuperado de: https://www.es.amnesty.org/en-que-estamos/paises/pais/show/siria/ (Consulta: 14 octubre 2017)

Tailandia:

Insurgency claimed 6.543 lives in last 12 years. Bangkok Post. Recuperado de: https://www.bangkokpost.com/archive/insurgency-claimed-6543-lives-in-last-12-years/815372   (Consulta: 15 de outubro de 2017).

WIKIPEDIA. Insurgencia en el sur de Tailandia. Recuperado de: https://es.wikipedia.org/wiki/Insurgencia_en_el_sur_de_Tailandia#cite_note-14   (Consulta: 15 de outubro de 2017).

El conflicto del sur de Tailandia. El mundo desencajado. Recuperado de: http://www.elmundodesencajado.es/2012/08/el-conflicto-del-sur-de-tailandia/   (Consulta: 15 de outubro de 2017).

 

 

Ucraína:

Con uno de cada 113 seres humanos afectados, el desplazamiento forzoso bate su cifra récord. UNHCR ACNUR. Recuperado de: http://acnur.es/noticias/notas-de-prensa/2519-con-uno-de-cada-113-seres-humanos-afectados-el-desplazamiento-forzoso-bate-su-cifra-record (Consultado o 14 de outubro de 2017)

Especial Ucrania #1: El desencadenante y el contexto europeo. Duna. Recuperado de: http://www.duna.cl/noticias/2014/03/11/especial-ucrania-el-desencadenante-y-el-contexto-europeo/ (Consultado o 14 de outubro de 2017)

Guerra de Ucrania: las cifras detrás de la tragedia. Sputnik mundo. Recuperado de: https://mundo.sputniknews.com/europa/201606291061364127-ucrania-donbas-victimas/ (Consultado o 14 de outubro de 2017)

¿Qué pasa en Ucrania? Una explicación rápida. La información. Recuperado de: https://www.lainformacion.com/mundo/disturbios-conflictos-y-guerra/que-pasa-en-ucrania-una-explicacion-rapida_ztxcqpgjq21ypjpdi6jrf1 (Consultado o 14 de outubro de 2017)

La Asamblea General aprobó una resolución sobre la integridad territorial de Ucrania. Centro de Noticias ONU. Recuperado de: http://www.un.org/spanish/News/story.asp?NewsID=29057#.Uz20IBV761s (Consultado o 14 de outubro de 2017)

La guerra regresa al territorio ucraniano. Eldiario.es. Recuperado de: http://www.eldiario.es/theguardian/Vuelve-Ucrania-estadounidense-Rusia-envalentonada_0_612789024.html (Consultado o 14 de outubro de 2017)

Rusia gastó mil millones de dólares en el conflicto ucraniano. El País. Recuperado de:  https://elpais.com/internacional/2015/05/12/actualidad/1431440423_735410.html (Consultado o 14 de outubro de 2017)

Ucrania acusa a Rusia de financiar el terrorismo ante la Corte de Justicia de La Haya. La opinión A Coruña. Recuperado de: http://www.laopinioncoruna.es/mundo/2017/03/07/ucrania-acusa-rusia-financiar-terrorismo/1159272.html (Consultado o 14 de outubro de 2017)

Ucrania: aumento del desplazamiento y deterioro de la situación humanitaria durante el invierno. UNHCR ACNUR. Recuperado de: http://acnur.es/noticias/notas-de-prensa/2018-ucrania-aumento-del-desplazamiento-y-deterioro-de-la-situacion-humanitaria-durante-el-invierno (Consultado o 14 de outubro de 2017)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s